Zdzisław Kaczmarczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdzisław Antoni Kaczmarczyk
Stefan Nicolai[1]
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 sierpnia 1911
Kraków
Data śmierci 9 lub 14 sierpnia 1980
Miejsce spoczynku Cmentarz na Junikowie
Zawód historyk
Tytuł naukowy profesor
Rodzice Kazimierz
Władysława z d. Nicolai
Małżeństwo Maria Tęsiorowska
Dzieci Elżbieta
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Medal Komisji Edukacji Narodowej POL Odznaka Honorowa Miasta Poznania BAR.jpg

Zdzisław Antoni Kaczmarczyk (ur. 19 sierpnia 1911 w Krakowie, zm. 9 lub 14 sierpnia 1980) – polski prawnik, historyk, niemcoznawca, zaangażowany w procesy polonizacji i zagospodarowywania Ziem Północnych i Zachodnich, dyrektor Instytutu Zachodniego w Poznaniu w latach 1964-1965, prezes Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk w latach 1975-1980, poseł Sejmu III kadencji.

Życiorys

Syn Kazimierza, dyrektora Archiwum Państwowego w Poznaniu i Władysławy z d. Nicolai. Ukończył gimnazjum w Poznaniu (1929). Następnie studiował prawo na Uniwersytecie Poznańskim. W 1933 otrzymał dyplom magistra praw. Rozpoczął pracę jako asystent w Katedrze Historii Ustroju Polski UP i w 1936 otrzymał stopień doktora. W 1938 ożenił się z Marią Tensiorowską[2], z którą miał córkę Elżbietę. Do 1939 awansował na starszego asystenta.

Podczas II wojny światowej habilitował się w Warszawie na Tajnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich (1944). Brał udział w tajnym nauczaniu.

Po wojnie, w 1946, został mianowany prof. nadzwyczajnym, następnie w 1957 – zwyczajnym.

Sprawował kierownicze funkcje w PTPN, Polskim Towarzystwie Historycznym, Instytucie Zachodnim (jako jeden z założycieli, sekretarz w latach 1946-1958), Klubie Demokratycznej Profesury. Od 1954 był redaktorem naczelnym Studiów i Materiałów do Dziejów Wielkopolski i Pomorza. W 1961 został wybrany posłem na Sejm III kadencji.

Do grona jego uczniów należał m.in. Edwin Rozenkranz, późniejszy profesor Uniwersytetu Gdańskiego[3].

Dzieła

Odznaczenia i nagrody

Przypisy

  1. pod tym pseudonimem pisał wiersze (publ. m.in. w miesięczniku Prom)
  2. geograf, nauczycielka
  3. Danuta Janicka. Wkład polskich historyków prawa w badania nad prawem magdeburskim w XX w. (1945–2010). „Studia Iuridica Toruniensia, tom XI”. s. 70. 
  4. Kronika Miasta Poznania podaje 1945
  5. według Biuletynu PAN w 1978

Bibliografia

  1. Henryk Olszewski, Zdzisław Kaczmarczyk 1911-1980, Poznań 2005.
  2. Paweł Dembiński, Jarosław Matysiak: Materiały Zdzisława Kaczmarczyka (s. 110-140); w: Biuletyn Archiwum PAN nr 48, Warszawa 2007
  3. Prędki Jan: Prof. Zdzisław Kaczmarczyk. Odznaczeni (s. 108-109) (pol.). Kronika Miasta Poznania nr 4/1960. [dostęp 2012-07-05]., fot
  4. Maisel Witold: Prof. dr hab. Zdzisław Kaczmarczyk (1911-1980). Z żałobnej karty (s. 85-89) (pol.). Kronika Miasta Poznania nr 4/1981. [dostęp 2012-07-05]., fot.

Linki zewnętrzne